بحشی از وصیت نامه امام حسین علیه السلام

. . . وَ أَنِّي لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً وَ لاَ بَطِراً وَ لاَ مُفْسِداً وَ لاَ ظَالِماً وَ إِنَّمَا خَرَجْتُ لِطَلَبِ اَلْإِصْلاَحِ فِي أُمَّةِ جَدِّي صَلَّی‌ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أُرِيدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ أَنْهَی‌ عَنِ اَلْمُنْكَرِ وَ أَسِيرَ بِسِيرَةِ جَدِّي وَ أَبِي عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَمَنْ قَبِلَنِي بِقَبُولِ اَلْحَقِّ فَاللَّهُ أَوْلَی‌ بِالْحَقِّ وَ مَنْ رَدَّ عَلَيَّ هَذَا أَصْبِرُ حَتَّی‌ يَقْضِيَ اَللَّهُ بَيْنِي وَ بَيْنَ اَلْقَوْمِ بِالْحَقِّ وَ هُوَ خَيْرُ اَلْحٰاكِمِينَ وَ هَذِهِ وَصِيَّتِي يَا أَخِي إِلَيْك

من برای گردن کشی و ظلم قیام نکردم، بلکه برای اصلاح امت جدم (ص) قیام کردم، تا مردم را امربه معروف و نهی از نکر کنم؛ و به سیره جدّم و پدرم علی (ع) رفتار کنم، پس هرکس م ا قبول کند به حق خدا کار کرده ولی اگر نپذیرد صبر خواهم کرد تا خداوند قضاوت کند ، این است وصیت من . . .

بحار الانوار ج ۴۴، ص٣٢٧